طاهره طالقانی
آبان ماه یادآور سفر ابدی اعظم طالقانی است؛ کسی که همیشه دغدغه مسائل جامعه، احقاق حقوق زنان و جوانان را داشت و برای آن رنج و ستم قبل از انقلاب و پس از انقلاب را به جان کشید. خانم اعظم طالقانی با تأسیس مؤسسه برای زنان سرپرست خانوار و مهارتآموزی و توانمندسازی آنان تلاش کرد تا بخشی از دین خود را به این گروه از جامعه ادا نماید. علیرغم بیماری جسمی که داشت برای گرفتن مجوز حزب زنان و فراهم ساختن بستری برای مشارکت اجتماعی آنان و سهیم شدن در حق تعیین سرنوشت خود تلاش بسیار کرد. او همانطور که از پدر خویش آموخته بود میدانست که راه رسیدن به جامعهای آزاد، برابر و توسعهیافته در گرو آگاهی مردمان، خصوصاً زنان و جوانان است و برای اینکه بذر این آگاهی در این سرزمین پراکنده شود و آبیاری گردد در تلاش و تقلای شبانهروزی بود.
امروز که شاهدیم زنان و مردان این سرزمین بر ستم و استبداد ریشهدار شوریدهاند، بیگمان باید قدردان مجاهدت بزرگانی چون او و سایر مجاهدانی بود که برای تحقق آزادی و برابری، دست از راحت وآرام یک زندگی معمولی شستند و این مسیر را در تاریکترین و خوفناکترین شرایط گشوده نگه داشتند.
